Mamá e papá están ansiosos pola chegada do seu bebé. Pero M, que recibe este nome como onomatopea por falta de mellor nome, é un bebé de pel áspera que non é moi atractivo para ser acariñado. Tampouco é rosa, senón pardusco e peludo. Ademais, berra e gruñe sen parar, négase a beber leite, bañarse ou durmir coas estúpidas cancións de berce colocadas preto do seu berce. Para sorpresa dos seus pais, M é unha criatura salvaxe e indómita cunha visión moi particular do mundo que o rodea. Nesta situación, os pais pregúntanse se tomaron a decisión correcta...
El texto indaga sobre la infancia como núcleo salvaje de nuestras vidas. Nos invita a reflexionar sobre los deseos y las necesidades que proyectamos sobre los demás, y sobre cómo esa proyección condiciona los vínculos que construimos. Cuestiona la maternidad y la paternidad como mística absoluta de nuestro tiempo, y los diversos efectos colaterales, tanto personales como sociales, que genera (frustraciones, culpa, miedos…). Rastrea la relación entre infancia y mundo adulto: las sinergias que se crean (orden vs. desorden; norma vs. anarquía;…). Y nos invita a considerar la complejidad que todo aquello que no se deja clasificar o definir con facilidad (‘lo diferente’) plantea a nivel social.











